Oleśnica w okresie Welfów

Córka ostatniego księcia wirtemberskiego z linii oleśnickiej - Fryderyka Zofia Charlotta Augusta (ur. 1 sierpnia 1751; zm. 4 listopada 1789 r.) wychodzi w 1768 r. za mąż za księcia Fryderyka Augusta, welfa z linii brunszwicko-lüneburskiej (ur. 1740 r.). Książę w wieku 14 lat jest kapitanem, a mając 21 lat awansuje na generała, poświęca się karierze wojskowej, pomimo trwałego kalectwa. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XVIII wieku książę przebywał w Berlinie na dworze króla Fryderyka Wielkiego i tam rozwijał swe zainteresowania teatrem i muzyką. W chwilach wolnych od służby wojskowej, poświęcał czas tłumaczeniu, a nawet pisaniu sztuk teatralnych, ponadto zajmował się organizacją przedstawień teatralnych, często nawet brał w nich udział jako aktor.W latach 1772-99 był też Wielkim Mistrzem narodowej loży masońskiej. Służbę porzuca w 1794 r.

Medal wybity z okazji ślubu. Na nim po raz pierwszy pokazano w przyszły herb księstwa brunszwicko-oleśnickiego, który na tym medalu miał pokazać mariaż przedstawicieli obu księstw. Napisano na nim: W górnej części - Fortes sic junguntur fortibus. Niżej - In memoriam diei festi celebrati 1768 d.6. Sept

Po śmierci Księcia Karola Chrystiana Erdmana w 1792 r. księstwo oleśnickie (ziemie lenna oleśnickiego) dzięki możliwości dziedziczenia księstwa (lenna) także w linii żeńskiej przeszło w ręce Welfów. Pierwszym z nich był Fryderyk August (obraz z: http://www.2hap.org/Geheime-Gesellschaften/.

Przybywa on do Oleśnicy w czerwcu 1792 r. 21 czerwca odwiedza go królowa pruska Luiza (z racji tego ul. Bydlęcą przemianowano na ul. Luizy, a tereny przed bramą Bydlęca zaczęto nazywać przedmieściem Luizy, co już znalazło odzwierciedlenie na mapach z 1828 r.). Kolejny raz książę odwiedza Oleśnicę 13 grudnia 1792 r. Najpewniej na dłużej związał się z zamkiem po 1 września 1793 r. - bowiem wówczas książę poleca wykonać i umieścić na dziedzińcu zamku płaskorzeźbę z herbem księstwa brunszwicko-oleśnickiego (Braunschweig-Oels lub rzadziej Braunschweig-Lüneburg-Oels) wraz z sentencją. Herb ten już nie istnieje. Zniszczono go po 1947 r.
Z widokówki można wnioskować o miejscu jego usytuowania Z sentencji pokazanej w powiększeniu odczytano (dziękuję Adamowi Kromerowi autorowi wielu stron heraldycznych - za tłumaczenie):

Tutaj Pierwszemu Książęciu [z rodu] Welfów Fryderykowi Augustowi Ojcu Ojczyzny wiernemu swojej obietnicy. dnia 1 września 1793

Data ta potwierdza się na medalu, wybitym z okazji objęcia księstwa przez Fryderyka Augusta. Także w 1793 r. wybito medal upamiętniający hołd złożony księciu. Pomimo tego historycy przyjmują, że formalnie Fryderyk August objął księstwo dopiero 26 maja 1795 r. Bezpośrednio po śmierci księcia Erdmana pomaga w administrowaniu księstwem oleśnickim Fryderyk August Karol von Kospoth z Brzezinki.

Zasługi Fryderyka Augusta dla Oleśnicy nie zostały jeszcze zbadane. Chciał, aby życie kulturalne na zamku oleśnickim było zbliżone poziomem do berlińskiego [A. Drożdżewska]. Jego sytuacja materialna na to pozwalała. Pierwszym krokiem, który poczynił książę było stworzenie odrębnego, nowoczesnego budynku teatralnego. Dotychczasowy budynek teatralny z 1670 r. nie nadawał się do odnowienia. Dlatego książęcy architekci zaplanowali adaptację dworskiej ujeżdżalni wybudowanej w 1662 r., stojącej na obecnym placu Książąt Śląskich. W okresie od czerwca do listopada 1793 roku budynek ujeżdżalni został przekształcony w Dom Teatralny. Można przypuszczać, że wzorowano się na planie teatru berlińskiego Carla Gottharda Langhansa. Na ścianie frontowej umieszczono sentencję "Ridendo corrigere mores", analogiczną jak na budynku teatralnym w Berlinie. Nie zachowały się żadne opisy ani źródła ikonograficzne pokazujące budynek teatru.

Uroczysta inauguracja teatru dworskiego w Oleśnicy odbyła się 23 listopada 1793 roku, czyli w dzień urodzin księcia Eugeniusza Fryderyka Henryka rezydującego na stałe w Pokoju - z II śląskiej linii Wirtembergów. Teatr miał zapewnić rozrywkę nie tylko elicie dworskiej, ale także mieszczanom, jako że wstęp na przedstawienia był wolny. Odbywały się one cyklicznie - zimą w każdą środę i sobotę, natomiast latem podczas obecności księcia na zamku, tylko w soboty. Co roku w teatrze obchodzono także uroczystości państwowe i najważniejsze święto - dzień urodzin księcia Fryderyka Augusta, przypadający na 29 października.

Budynek teatru dworskiego w Oleśnicy nie był jedynym, który powstał dzięki staraniom Fryderyka Augusta. Książę chciał również latem mieć możliwość wystawiania oper i sztuk dramatycznych, dlatego też zlecił wybudowanie budynków teatralnych w swych letnich posiadłościach: w Szczodrem (Sibyllenort) i Brzozowcu (Wilhelmineort). Nie zachowały się żadne szczegółowe informacje na temat teatru w Brzozowcu. Teatr w Szczodrem rozwijał się i działał jeszcze wiele dziesiątków lat.

W teatrze oleśnickim występowała trupa teatralna Marii Karoliny Wäser z Wrocławia, posiadająca profesjonalnych aktorów i śpiewaków. Zespół wystawiał przedstawienia raz w tygodniu w soboty - dał w Oleśnicy 19 przedstawień, w tym 14 oper i singspieli oraz 5 sztuk dramatycznych. Za każde przedstawienie książę wypłacał honorarium w wysokości 100 talarów. Zespół korzystał z usług kapeli książęcej. W Oleśnicy trzykrotnie wystąpił także gościnnie zespół teatralny księcia Eugeniusza Fryderyka z Pokoju.

Mimo udanej współpracy z dotychczasowym zespołem książę pragnął jeszcze bardziej podnieść prestiż swej sceny teatralnej. i zmniejszyć koszty związane z dowozem dotychczasowego zespołu. Dlatego doprowadził do stworzenia własnego zespołu teatralno - operowego, który rezydował w Oleśnicy. Zespół aktorów i śpiewaków teatru dworskiego w Oleśnicy liczył 20 - 22 osoby, a orkiestra - 22 muzyków.

W 1795 roku książę nawiązał kontkt z znanym muzykiem Carlem Dittersem von Dittersdorf i wiązał z nim możliwość podniesienia prestiżu swego dworu w Oleśnicy. W okresie 1795 - początek 1797 w Oleśnicy występuje ze swoją orkiestrą Karl von Dittersdorf, prawdopodobnie też dwukrotnie występuje orkiestra wiedeńska pod jego batutą. Książę także tłumaczył teksty sztuk teatralnych (również francuskich), potem sam zaczął pisać. M.in. był autorem libretta do opery Ugolino, którą wystawiono 11 czerwca 1796 r. w Oleśnicy. Rok później wydano w Oleśnicy Militärische Geschichte des Prinzen Friedrich August von Braunschweig-Lüneburg , Oels 1797., ilustrowaną przez olesnickiego grafika W. Sandera

Całoroczny cykl przedstawień został przerwany zimą 1801 roku. Wtedy to książę wyjechał do Berlina i odtąd wyjazdy te powtarzały się aż do jego śmierci w 1805 roku. Nieobecność księcia w Oleśnicy spowodowała, że większość członków zespołu teatralnego i orkiestry zaczęła szukać dla siebie nowych posad. Oficjalne zamknięcie teatru dworskiego oraz likwidacja zespołu nastąpiła z chwilą śmierci księcia Fryderyka Augusta 9 października 1805 roku, chociaż faktycznie teatr przestał istnieć już w 1802 roku. W dalszym ciągu działa teatr książęcy w Szczodrem i w Pokoju.

Później, bo w latach 1821-27, gdy już książęta nie zamieszkują na zamku - koncerty organizuje Zarząd (Kamera ) Księstwa. Życie teatralno-muzyczne jest dalej kontynuowane. Koncerty w okresie zimowym odbywają się w pomieszczeniach, a latem na wolnym powietrzu - w parku Fasanerie (bażanciarni). Świadczą o tym plakaty [1], [2].

Oprócz działalności muzycznej książę również dbał o sprawy gospodarcze. Przypisuje się jemu wyłożenie pieniędzy na modernizację gotyckiej wieży kościoła NMP i św. Jerzego w 1799 r. Dbał o zasiedlenie, ciągle jeszcze wolnych parcel, powstałych po pożarze miasta w 1730 r. Udzielał pomocy w budowie nowych domów. Przyznawał materiały i kredyt na ich budowę, z tego 1/3 sumy umarzał. Tereny wokół zamku obsadził akacjami i topolami. Nakazał wykonać żwirowe ścieżki do jazdy powozami i do spacerów. Tworzył promenady nad rzeką Oleśnica i kanałami. Wspierał działania Bractwa Kurkowego - fundował nagrody, za jego pieniądze wybudowano murowany kulochwyt na strzelnicy (obecne miejsce - po przeciwnej stronie ulicy firmy Aida), która przetrwała do 1945 r.

Powiększał bibliotekę zamkową, która podobno liczyła 18 000 woluminów i zajmowała dwie komnaty. Udostępnił ją do użytku publicznego i zimą ogrzewał. Wspomina się również o sali do gry w kręgle usytuowanej obok teatru.

Pałac w Szczodrem w 1802 r. Źródło Fras Z.

Prawdopodobnie przed 1801 r. mieszkał już w pałacu w Szczodrem Odnowił go dodając cztery nowe skrzydła, urządził teatr, kawiarnię oraz pawilon dla gości. W urządzonej wozowni stały wspaniałe powozy wzorowane na królewskich. Fryderyk August był księciem oleśnickim przez 13 lat - zmarł bezdzietnie w 1805 r. w Weimarze (po 1801 r. częściej przebywał w Berlinie niż w w Szczodrem i Oleśnicy). Po nim księstwo objął jego bratanek, sławny "Schwarze Herzog" (Czarny Książe) Fryderyk Wilhelm (ur. 9.10.1771 r.) - późniejszy bohater narodowy Niemiec.

Ok. 1805 r. Oleśnicę i zamek rysuje Friedrich Gottlieb Endler, autor wielu miedziorytów i akwafort publikowanych m.in. w periodyku "Breslauer Erzähler". Rysował księcia i rozbudowę pałacu w Szczodrem Wilhelm Sander (1766-1836), który ostatnie lata życia spędził w Oleśnicy. Rysunki W. Sandera znajdują się w zbiorach Instytutu Herdena w Marburgu. 27 stycznia 1806 urodził się w Oleśnicy znany malarz niemiecki Rudolf Julius Hübner (zyciorys), W 1793 r. wielu mieszkańców Oleśnicy emigruje w poszukiwaniu pracy do Piotrkowa Trybunalskiego.

Oleśnica w trakcie wojny z Napoleonem.

Po rozpoczęciu wojny z Napoleonem - Oleśnicę opuszcza stacjonujący tutaj od 1796 r. Regiment huzarów nr 3 pod dowództwem von Pletza. Wywołuje to niepokój w mieście. Niespodziewana, druzgocąca klęska armii pruskiej, poniesiona w bitwach (m.in. pod Jeną) z wojskami Napoleona w październiku 1806 r. umożliwiła marsz wojsk napoleońskich (IX armia pod dowództwem księcia Hieronima Napoleona) na Śląsk. 19.11.1806 r. Oleśnica została zajęta. Co dziwne - zajął miasto 8-osobowy (!) patrol z Bawarskiego regimentu gen. von Heising Chervaurle, który po wejściu do Oleśnicy zażądał aprowizacji (Bawarczycy, Wirtemberczycy i potem Sasi byli koalicjantami Napoleona). Oleśnica została obsadzona przez wojska bawarskie. Nie doszło do żadnych znaczących zniszczeń. Dowódca ich - francuski generał Michel Marie Claparede (1770-1842, - późniejszy dowódca Legii Nadwiślańskiej) - stacjonował na zamku. Przysyłał najpewniej do władz miasta wymagania aprowizacyjne obejmujące tony jedzenia i hektolitry trunków.

(Przykład z Oławy - "dziennie 10000 porcji chleba 2 i 2/3 funtowego, 30 sztuk wołów polskich albo węgierskich, 3000 racji owsa po 2 miarki, 3000 wiązek siana po 19 funtów, 3000 wiązek słomy po 14 funtów, 25 funtów oleju, 1 centar krup, 1 centar cukru, 1 centar kawy, 30 kwart octu winnego, 3 tony soli, 1000 kwart wódki, 1000 kwart grochu, 4 beczki wina, 30 funtów masła, 2 centary tabaki do palenia, a dla kwatery głównej - 1 kopa jaj, 100 butelek dobrego wina, 10 półkorców owoców różnego gatunku, drób i 20 sztuk dziczyzny" wg. http://www.um.olawa.pl/index.php?iddb=napoleon).

Wojska okupacyjne prowadziły twardą politykę fiskalną, czym doprowadzali do biedy mieszkańców miast i wsi. Mieszkańcy wsi księstwa oleśnickiego musieli kwaterować przez kilka miesięcy oddziały wojska - dzienne utrzymanie jednego zołnierza kosztowało srednio 4 gute Groschen (4 dobre grosze). Dodatkowo uciążliwe było dostarczanie Francuzom podwód (wozów, koni i woźniców) i zaopatrywanie żołnierzy w płótno i obuwie. Wzbudzało to nienawiść do okupanta. Ci co odmawiali dostaw stawali przed plutonem egzekucyjnym.

Książe był od 1806 r. jeńcem. Nie wiadomo kiedy wrócił do zamku oleśnickiego. W nim skrycie szykował się do rozpoczęcia walki z wojskami Napoleona. W tym czasie, gdy na piętrach zamku oleśnickiego bawili się oficerowie napoleońscy - w piwnicach szyto mundury dla "czarnych huzarów" księcia (jeden z szwadronów czarnych huzarów księcia Wilhelma stacjonował okresowo w Oleśnicy już w 1797 r.). Książę aby mieć pieniądze na zaciąg wojska uzyskuje pożyczkę pod zastaw księstwa i sprzedaje zebrane jeszcze przez Wirtembergów różnorodne cenne zbiory zamkowe (np. W roku 1809 książę sprzedał Żydowi Beerelowi z Wrocławia zbiory przyrodniczo-archeologiczne Hermanna uzyskane w 1736 r.). Nie wiadomo dlaczego nie sprzedaje cennego zbioru książek. Książę wkrótce ucieka i przystępuje do walki z wojskami Napoleona (więcej), a potem razem ze swoim oddziałem trafia do Anglii. (Portret księcia z lewej pochodzi z http://www.dhm.de/ausstellungen/bildzeug/qtvr/DHM/n/BuZKopie/raum_17.07.htm). Przed ucieczką jeszcze zamierzał nieudanie wskrzesić w księstwie Zakon Trupiej czaszki, zapoczątkowany przez Sylwiusza Nimroda Wirtemberga.

Po podpisaniu pokoju w Tylży (07.07.1807 r.) zakończyła się wojna francusko-pruska. Po zapłacie kontrybucji Prus na rzecz Francji - 26 września 1808 r. - wojska napoleońskie zakończyły 20 listopada także okupację Oleśnicy. Wkład finansowy Oleśnicy do kontrybucji wyniósł 7500 Reichstalarów. Długi miasta powstałe podczas wojny wyniosły 14 861 Reichstalarów.

Koniec zwierzchnictwa książęcego nad miastem

Początek XIX wieku zapisał się w dziejach Oleśnicy pod znakiem licznych reform przeprowadzonych w całych Prusach. 19.11.1808 r. król pruski Fryderyk Wilhelm III ogłasza nową ordynację miejską (Ustawa o miastach). Po wyborach miasto zostaje uwolnione od patrymonialnej zależności od książąt oleśnickich. Odtąd władza książęca jest tylko tytularna.

Powraca samorządność miast ograniczona częściowo przez Fryderyka II po wejściu Śląska w skład Prus. Początkowo w ograniczonej formie, bez burmistrza, z 10 senatorami i wójtem.

Ordynacja miejska odbierała miastom uprawnienia policyjne i sądownicze (sąd miejski musiał przekształcić się w królewski). Magistrat był nadzorowany także przez państwo, poprzez osobę landrata powiatowego. Rada miejska wzięła na siebie obowiązek wyprowadzenia miasta z kryzysu wojennego. Miasto powoli zaczęło się odradzać i okres ten trwał do 1812 r.

30 października 1810 r. nastąpiła sekularyzacja dóbr kościelnych - zlikwidowano klasztory i zakony. Uzyskane pieniądze miały zrekompensować długi powstałe w wojnie z Francją. Wówczas Oleśniczka, Kątna i Brzezia Łąka jako dobra klasztoru Najświętszej Maryi Panny na Piasku przeszły na własność skarbu pruskiego. Wsie te zatem kupuje zarząd księstwa brunszwicko-oleśnickiego.

7 września 1811 r. pojawia się edykt królewski wprowadzający wolność wykonywania zawodu i handlu, znoszący m.in. średniowieczny system cechowy i jego przywileje. Od tego czasu rzemieślnik wykupuje jedynie odpowiednie zezwolenie na policji i płaci podatek przemysłowy. Sprzyja to rozwojowi handlu i rzemiosła.

Po wojnach napoleońskich, przeprowadzono w Niemczech reformę pieniężną. Zlikwidowano dobre grosze, krajcary, groszyki (greszle), trojaki, denary i inną drobną monetę. Odtąd 1 talar równał się 30 srebrnym groszom, natomiast 1 sgr = 12 fenigom.

W ramach wprowadzonej na początku XIX wieku w całym państwie reformy rolnej, na gruntach miasta mogły powstać prywatne folwarki i gospodarstwa.

W czasach pruskich za pomocą władz administracyjnych i kościelnych prowadzono zdecydowaną politykę germanizacyjną. Już w 1798 r. w kościołach ewangelickich Księstwa oleśnickiego wprowadza się ograniczenia używania języka polskiego - polskie kazania mogą być wygłaszane w kościołach co 14 dni. Od 1809 r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych domagało się od Konsystoriatów likwidacji kazań w językach: polskim, czeskim i serbołużyckim. Superintendent Kościoła Ewangelickiego Fryderyk Gottlieb ulega w końcu naciskom i w 1821 r. wydaje zakaz głoszenia kazań w kościołach księstwa oleśnickiego w języku polskim.

Po rozbiorze Polski powiększa się w składzie mieszkańców Prus procentowy udział Żydów. Dlatego m.in. 11 marca 1812 r. wprowadzono edykt emancypacyjny, który zrównywał w prawach Żydów. Dokument ten zezwalał osiedlać się oraz tworzyć gminy wyznaniowe. Judaizm został zrównany w prawach z wyznaniami chrześcijańskimi. Nastąpiło równouprawnienie Żydów w handlu i dostępie do urzędów (pod warunkiem przyjęcia nazwiska i używania niemieckiego języka w dokumentach). Żydzi stają się równoprawnymi mieszkańcami miasta i szybko zajmują znaczące pozycje w handlu i bankowości. W 1817 r. powstaje synagoga (otwarcie jej musiało nastąpić z udziałem burmistrza i wojska). Cmentarz żydowski pojawia się (ul. Leśna) w 1823 r. (wzmiankowany był w 1840 r.). W 1782 r. żyło w Oleśnicy 19, a w 1845 r. - 121 wyznawców judaizmu. Potem szybko ich ilość wzrasta, także dzięki "polskim" żydom z Wielkopolski.

W 1812 r. na terenie księstwa tworzono pruski korpus pod dowodztwem generał-majora Friedricha Emila Ferdinanda Heinricha von Kleist, który miał wspierać Napoleona w wojnie przeciwko Rosji (był to jeden z nielicznych przypadaków, gdy wojska pruskie współdziałały z wojskami księstwa warszawskiego). Pod koniec grudnia 1812 r. i na początku 1813 r. pokonani Francuzi rozpoczęli wycofywać się przez Oleśnicę. Oleśnica i inne okoliczne miasta stały się wielkimi szpitalami. Zajęte zostały wszelkie domy a nawet kościoły. Pojawiały się epidemie tyfusu. Nie wiadomo gdzie były chowane jego ofiary.

Klęskę Napoleona wykorzystały Prusy - odstąpiły od swej 5-letniej neutralności i 17.03. 1813 r. po apelu króla Fryderyka Wilhelma III rozpoczęły walkę (razem z nowym sojusznikiem - Rosją) z "francuskim tyranem". Dwa dni wcześniej doszło do spotkania króla Prus z carem w Oleśnicy. Już w marcu wyrusza do walki stacjonujący w Oleśnicy szwadron Wschodniopruskiego Regimentu Kirasjerów pod dowodztwem pułkownika von Tarnowskiego. Odbyło się to przy dźwiękach dzwonów i entuzjazmu mieszkańców mających dość okupacji wojsk napoleońskich. Zgodnie z przyjętymi ustaleniami powiat oleśnicki musiał wystawić na własny koszt batalion piechoty i eskadron kawalerii. Wystawia w maju 1813 r. dwa bataliony piechoty Landwery wchodzące w skład 13 i 6 Śląskich Pułków Piechoty Landwery, które wchodziły w skład I Korpusu Pruskiego. Bataliony te składały się z osób nadających się do noszenia broni (mężczyźni od 17 do 40 lub inne dane - 60 lat). Z tego miasto Oleśnica wystawia 46 żołnierzy, na wyposażenie których składają się mieszkańcy.

Po wycofaniu się wojsk napoleońskich znowu zaczęły się zakwaterowania i przemarsze wojsk, ale tym razem pruskich a głównie ich sojuszników - Rosjan (ci z kolei żądali w ramach aprowizacji więcej ziemniaków, wódki i ogórków). W Oleśnicy we wrześniu 1813 r. stacjonuje dowódca rosyjskiego korpusu gen. Benningsen. Przynosi to dalsze obciążenia budżetu miasta. 24 maja 1814 roku powrócił do Oleśnicy z Anglii książe Wilhelm. Zatem rusza do dalszych walk. Ginie w bitwie pod Quatre-Bras (Belgia) 16/17 czerwca 1815 r.

Moneta talarowa wybita pośmiertnie w 1815 r.. Na niej nie wspomniano o tytulaturze oleśnickiej.
Także nie pokazano herbu oleśnickiego, chociaż tytyłował się księciem brunszwicko-oleśnickim.

Po jego śmierci księstwo oleśnickie przeszło na wspólne posiadanie jego dwóch synów (po osiągnięciu pełnoletności) Karola i Wilhelma. W 1824 r. Karol (+1826) odstąpił swe prawa do księstwa młodszemu bratu Wilhelmowi. On także w 1830 r. wstąpił na tron w Brunszwiku i o te włości bardziej dbał. Jedynie dwukrotnie w ciągu swego długiego życia przebywał w księstwie oleśnickim, ale zawsze omijał Oleśnicę, kierując się do pałacu w Szczodrem.

Książę Karol	Książę Wilhelm

W tym okresie powstała w Oleśnicy loża wolnomularska o nazwie "Wilhelm zur gekrönten Säule", czyli "Wilhelm pod ukoronowaną kolumną. Nazwa ta była związana z księciem Wilhelmem i Kolumną Złotych Godów.

Oleśnica po okresie wojny z Napoleonem

Przez cały 1815 rok, przez miasto maszerują tysiące rosyjskich żołnierzy wracających do swojej ojczyzny. W dniu 18 stycznia 1816 roku, Oleśnica obchodziła "Święto Pokoju". 2 marca 1816 r. wraca do Oleśnicy 6 Śląski regiment Landwehry pod dowodztwem majora Zimmermanna, którego drugi batalion składał się z osób zamieszkujących powiat oleśnicki. Ten regiment został w Oleśnicy zdemobilizowany. Wraca też Regiment kirasjerów i pozostaje pod nową nazwą "Huzarów" do 1850 roku.

Następne lata pokoju przyniosły dalsze obciążenia finansowe mieszkańców Oleśnicy. Miasto musiała płacić rocznie 1600 talarów do kasy Wrocławia, jako podatek na jego odbudowę po zniszczeniach podczas oblężenia w 1806/1807 r. Nastaje czas spłacania długów i powracania do normalnego pokojowego życia.

Po 1815 podupadło dobrze prosperujące wcześniej sukiennictwo. Powodem było wprowadzenie przez Rosję w 1815 roku ceł na import wyrobów sukienniczych. Spowodowało to wzrost nastrojów antyrosyjskich w mieście, które wyrażano wielokrotnie w XIX w.

8.7.1815 i 1 maja 1816 następują nowe organizacje powiatów [2] i korekcje wielkości powiatu ustalonego w 1741 r. Powiat wchodzi w skład pruskiej prowinicji Śląsk i okręg Wrocławski. Na czele powiatu stoi Landrat wybierany z właścicieli ziemskich. Nie znamy miejsca urzędowania Landrata. W ramach powiatu powinno istnieć więzienie i sąd. Porządku w powiecie pilnowali żandarmi konni. W 1818 r. od powiatu Oleśnickiego odłączono Międzybórz z 22 wioskami. Celem zmian miało być wyrównywanie powierzchni powiatów.

W 1815 roku władze kościelne zadecydowały o wybudowaniu organów w kościele cmentarnym pod wezwaniem Św. Anny (Begräbniskirche). Ponieważ wówczas nie istniał w Oleśnicy żaden warsztat organmistrzowski zleconą pracę wykonał wrocławski budowniczy Johann Gottlieb Engler, syn Gottlieba Benjamina pracującego w Oleśnicy pod koniec XVIII wieku. Instrument w kościele Św. Anny przetrwał jedynie dziesięć lat, gdyż w 1825 rok wraz z zamknięciem cmentarza świątynia ta została rozebrana.

W 1820-23 r. zaczyna funkcjonować cmentarz miejski przy obecnej ul. Wojska Polskiego. W 1823 r. wybudowano jeszcze istniejącą bramę cmentarną. Straciły rację bytu kościoły grzebalne św. Anny i św. Mikołaja, które zostały rozebrane. Wówczas zlikwidowano również cmentarze przy pozostałych świątyniach oraz przy tzw. szpitalu św. Wawrzyńca. Na miejscu tego ostatniego obiektu znacznie wcześniej istniał kościółek p.w. św. Wawrzyńca, który został zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej.

Kościoły św. Anny i św. Mikołaja rozebrane po 1823 r. Rysunki F.B. Wernera

W 1822-23 r. szkoły przykościelne przechodzą na własność państwa. W Oleśnicy byłe Gymasium illustre przechodzi pod nadzór władz oświatowych we Wrocławiu. W tym czasie w mieście było 6 kościołów, 23 budowle publiczne, 532 domy prywatne i 4.960 mieszkańców.

W 1822 roku płonie Marienstrasse (ul. Matejki), a 23.03.1823 r. Ratusz i 78 posesji w mieście. Ponowny niewielki pożar powstaje 4.05.1824 (spłonęły 4 posesje).

W 1824 r. rozpoczęto odbudowę ratusza miejskiego. W następstwie remontu niezależne budynki (tzw. część północna i południowa) zostały połączone frontonami (miało to być jakoby w 1826 r.). Odbudowa ratusza pochłonęła 16.850 talarów.

Wg stanu na 1825 r. luteranie wraz z władzami miejskimi prowadzili następujące instytucje dobroczynne: Dom wdów po pastorach i nauczycielach (istniejący od 1683 r.); dom dla 10 ubogich mieszczan (od 1797 r.), który od 1821 r. był również szpitalikiem; Konwent (Convent) dla 10 wdów po mieszczanach (była to pozostałość po tzw. szpitalu św. Jerzego przy prepozyturze niegdyś kanoników regularnych laterańskich z wrocławskiego Piasku); Szpitale św. Mikołaja i św. Wawrzyńca, każdy dla 10 kobiet, a ponadto sierociniec.

3 sierpnia 1827 pojawiają się lampy oświetleniowe na olej. W 1827 r. powstaje sejmik powiatowy (Kreistage), w skład którego weszli posiadacze dóbr rycerskich, przedstawiciele miast i reprezentanci wsi. Od 1847 przyznano im uchwalanie danin dla potrzeb powiatu.

W dniu 10 lutego 1827 roku powstaje Oleśnickie Towarzystwo Śpiewacze (Oelser Gesangverein), którego celem było publiczne wykonywanie dzieł
wokalno - instrumentalnych. Powołano do życia chór mieszany, liczący w chwili założenia trzydziestu członków. Od 1859 r. towarzystwo miało stałą siedzibę w hotelu "Pod Złotym Orłem". Przez wiele lat propagowało najwybitniejsze utwory muzyczne przed oleśnicka publicznością.

W 1828 r. przez kilka miesięcy przebywa w Oleśnicy i w pałacu w Brzezince porucznik baron Henryk von Moltke. Przyszły feldmarszałek tworzy mapę okolic miasta. Przedstawiony wycinek jest elementem z tzw. mapy Ur-Messtischblätter obejmującej Prusy i pochodzi z Oelser Heimatblatt.

W 1829 późniejszy pisarz Gustav Freytag przeprowadza się do Oleśnicy, aby uczęszczać do gimnazjum i spędzi tutaj cztery lata. We wspomnieniach bardzo serdecznie opisał swój młodzieńczy pobyt w Oleśnicy. Około 1900 r. burmistrz Kallmann umieszcza płytę pamiątkową na frontonie domu Rynek 45, w którym mieszkał pisarz.

Około 1810 - 1830 r. w mieście powstaje zajazd Elysium, łączący w sobie dużą salę restauracyjno-koncertową, hotel i letni ogródek. W sali koncertowej i letnim ogrodzie orkiestry wojskowe huzarów, potem dragonów i jegrów rozpoczynają koncerty. Poziom tych koncertów jest bardzo wysoki. Pierwszy znany afisz o występie orkiestry pochodzi z 1837 r.

Od 1 stycznia 1834 do 1850 r. ukazuje się "Tygodnik dla Księstwa Oleśnickiego" (Wochenblatt für das Fürstentum Oels...) wydawany przez książęcą dworsko-miejską drukarnię w Oleśnicy. Redaktorem i drukarzem pisma był A. Ludwig.

31 października 1834 roku powstało elitarne Stowarzyszenie Gospodarczo-Patriotyczne, skupiające właścicieli ziemskich. Jego celem miała być oświata rolnicza i podtrzymywanie pruskich tradycji patriotycznych. Z okazjj "okrągłych" rocznic organizowano wystawy rolnicze. Szczególnie uroczyste było 50-lecie Stowarzyszenia w 1884 r., któremu towarzyszyło wybicie medalu.

Towarzystwo muzyczne "Liedertafel" powstało w Oleśnicy w 1835 roku, nawiązując do bogatej tradycji tego rodzaju chórów męskich w Niemczech. Głównym celem tych zespołów było uprawianie śpiewu podczas wspólnych biesiad, po których następowały potańcówki. Występy towarzystwa odbywały się raz w miesiącu.

W 1837 r. w mieście znajdują się: 1 szkoła ewangelicka z 4-ma nauczycielami, 1 szkoła katolicka z 2-ma nauczycielami, 1 szkoła biedoty z 2-ma nauczycielami, 1 szkoła żydowska z 1-ym nauczycielem. Wydano w Oleśnicy, w drukarni książęcej nową olsnograpię - opis księstwa za czasów książąt brunszwicko-oleśnickich.

W latach trzydziestych XIX wieku powstało w Oleśnicy amatorskie Towarzystwo Teatralne "Harmonia", którego celem było organizowanie sporadycznych przedstawień teatralnych połączonych z działalnością charytatywną. Stała siedziba zespołu, w której odbywały się przedstawienia mieściła się w budynku oleśnickiej Strzelnicy (Schießhaus).

Po 1840 r. rozpoczyna się brukowanie miasta (kostką granitową ?). Trwa budowa szosy łączącej Oleśnicę z Sycowem. Także trwa budowa szosy Oleśnica - Namysłów. W tym czasie na Sląsku panuje drożyzna. Z tej okazji wybito nawet medale.

W latach czterdziestych XIX w. w sali zajazdu "Pod Błękitnym Jeleniem" mieszczącym sie w rynku, odbywają się koncerty orkiestr, spiewaków i aktorów.

W 1845 r. w Oleśnicy przy ob. ul. Kościelnej 13 (dom dalej istnieje) mieszka poeta romantyczny, pisarz, aktor i reżyser teatralny Karl von Holtei. Póżniej (ok. 1895 r.) na tym domu umieszczono tablicę jemu poświęconą.

W 1846/1847 - W kościele ewangelickim udzielono ślubu 84. parom, chrztu udzielono 324. dzieciom, w tym 166. chłopcom i 158. dziewczynkom, w tym 5. bliźniakom. Umarło 5 dzieci bez chrztu. Stwierdzono 45 nieślubnych dzieci, w tym 22. chłopców, 23. dziewczyn. Umarło 267 osób, w tym 140 mężczyzn, 127 kobiet, 3 osoby popełniły samobójstwo.

Z Oleśnicy wyjeżdża w 1847 r. zegarmistrz Gustaw Becker (ur. 2 maja 1819., zm.1885), który zapoczątkował w Swiebodzicach rozwój fabryk zegarów znanych na cały świat.

Ranga książąt i księstw w państwie pruskim sukcesywnie ulega obniżeniu. Bezpośrednie znaczenie polityczne dla księstwa brunszwicko-oleśnickiego posiadała pruska ustawa o lennach z 1844 r. Zniosła ona prawa do lenna wszystkich osób z wyjątkiem dynastii panującej w Prusach. Było to bezpośrednią przyczyną istotnych zmian po śmierci w 1884 r. ostatniego z Welfów - Wilhelma - księcia brunszwicko-oleśnickiego.

Służba księcia (np. lokaje) i jego umundurowani pracownicy (np. leśnicy) nosili guziki z herbem księstwa. Takie guziki, pochodzące z połowy XIX w. ze zbiorów Pana Mateusza Błaszczyka (dziękuję!) pokazano poniżej.

Guziki z nieznanych mundurów (ubiorów)		Guziki z munduru leśniczego

W 1850 r. Oleśnica staje się miastem garnizonowym. Do miasta przybywa i stacjonuje przez 10 lat Regiment huzarów Nr 4. Po 1860 r. do miasta przybywa Regiment dragonów, sześć lat (1860-66) stacjonuje w mieście batalion piechoty, a w 1873 r. przybywa Batalion jegrów. Po 1871 roku rozpoczęto budowę koszar. Sprzyjała temu wielka kontrybucja uzyskana od Francji. Do 1877 r. wybudowano w mieście kompleksy koszarowe dla Regimentu dragonów nr 8 (i dodatkowo jeden budynek koszarowy przy ob. ul. Lwowskiej) i dla Batalionu Jegrów nr 6. Ponad 13 % ludności miasta stanowią wojskowi. W 1858 r. miasto liczy 6.482 mieszkańców.

W Oleśnicy rozwija się życie muzyczne - powstają Towarzystwa śpiewacze - męskie i żeńskie. Jednemu z nich poświęcono jubileuszowa odznakę. Na niej figuruje napis MANN. GES. VER. OELS/SCHL. 1851 czyli w rozwinięciu Mannes Gesang Verein Oels/Schlesien 1851 czyli Męskie Towarzystwo Śpiewacze w Oleśnicy na Śląsku 1851 (rozpoznanie odznaki i tłumaczenia dokonał Marcin Dziedzic. Dziękuję). Podana data dotyczy powstania towarzystwa. Odznakę wykonano we Wroclawiu, najpewniej w okresie późniejszym. Widoczny jest na niej błąd w herbie Oleśnicy - orzeł ma głowę zwróconą w lewo (heraldycznie) - czyli odwrotnie niż na istniejących herbach. Odznaka jest własnością oleśnickiego kolekcjonera J. K.

W 1853 r. w Królestwie Pruskim weszła w życie nowa ustawa o miastach, zgodnie z którą, organem wykonawczym w nich był zarząd a jego działalnością kierował burmistrz, wybierany na 12 lat spośród ubiegających się o to stanowisko kandydatów. W 1856 roku podpisuje się pod ogłoszeniem prasowym Niecksch - bürgermeister.

Wg spisu z 3 grudnia 1855 r. w Oleśnicy mieszkało 6482 mieszkańców, z tego 5572 ewangelików, 746 katolików i 164 żydów. W mieście było 4 budynki szkolne, 7 fabrycznych, 445 domów mieszkalnych, 665 szop i komórek, wszystkich 1140.

1. stycznia 1856 roku ukazuje się w oficynie A. Ludwig 1. numer czasopisma Intelligenzblatt für die Städte Oels, Bernstadt, Juliusburg, Hunsfeld und Festenberg Wydawano je co drugi dzień do końca roku 1859 r.

1856 r. - prasa oleśnicka opisuje spotkania poświęcone budowie szosy Oleśnica-Syców i Oleśnica-Namysłów. Również w tym czasie odbywają się w Oleśnicy spotkania przedstawicieli wielu powiatów Górnego i Dolnego Śląska poświęconych budowie linii kolejowej łączącej te ziemie. W tym czasie działa w Spalicach cegielnia książęca. Magistrat tworzyli:Niecksch - burmistrz, członkowie: v. Kracker, Sachs, Deutschmann, Fritz, Beck.

Drukarnia A. Ludwig podaje, że 1 stycznia 1857 wznawia druk Tygodnik dla Księstwa Oleśnickiego" (Wochenblatt für das Fürstentum Oels...). Brak informacji o jej wydawaniu.

Około 1858 roku powstaje Towarzystwo Teatralne "Thalia", które obok działającego od kilkudziesięciu lat Towarzystwa "Harmonia", wystawiają amatorsko sztuki teatralne w budynku Elysium (Thalia) i Strzelnicy (Harmonia).

W 1859 r. burmistrzem zostaje nieznany z imienia Mappes i pełni swoją funkcje przez dwie 12.letnie kadencje (do 1883 r.).

W 1860 r. zmodernizowano Gymnasium Illustre stojące przy ul. Wrocławskiej, wybudowane w 1594 r. poprzez dobudowanie kolejnego piętra.

Czwartego stycznia 1862 roku ukazuje sie w oficynie A. Ludwig 1. numer czasopisma Lokomotive an der Oder , ukazującego się co drugi dzień, aż do (z przerwami) 19 stycznia 1945 r., zastępujący czasopismo Intelligenzblatt ...

W 1863 r mieście mieszkało 6497 osób i 861 żołnierzy. Miasto liczyło 1135 budynków, w tym - 186 domów mieszkalnych, 7 budynków fabrycznych i 642 komórek i przybudówek. Oddzielny okręg zamkowy miał 141 mieszkańców. Nie podlegał pod magistrat, miał własny sąd patrymonialny i był osobno uwidaczniany w statystykach.

Powierzchnia powiatu wynosiła 49 159 ha. Mieszkańcy powiatu: 61 295 osób, z tego 53 443 to ewangelicy, 7319 katolicy, 4 bezwyzaniowcy i 529 Żydów: Z tego 29 182 mężczyzn i 32 113 kobiet. Powiat obejmował 4 miasta, 128 wsi, 47 folwarków, 19 kolonii i 5 zakładów przemysłowych.

Rzemiosło oleśnickie w 1863 r.: Piekarze: 10 mistrzów, 17 czeladników i praktykantów; Garbarze: 3 mistrzów, 10 czeladników i praktykantów; Cieśle: 2 mistrzów, 70 czeladników i praktykantów; Bednarze: 9 mistrzów, 10 czeladników i praktykantów; Tokarze: 4 Majstrów, 2 czeladników; Szewcy: 95 mistrzów, 139 czeladników i praktykantów (największa grupa!); Stolarze: 18 mistrzów, 10 czeladników i praktykantów; (????): 24 mistrzów, 28 czeladników i praktykantów; Kowale: 9 mistrzów, 15 czeladników i praktykantów; Ślusarze: 7 mistrzów, 11 czeladników i praktykantów; Kołodzieje: 8 mistrzów; Kuśnierze: 8 mistrzów, 4 czeladników i praktykantów; Siodlarze: 23 czeladników i praktykantów; Murarze: 4 mistrzów, 42 czeladników i praktykantów; Rzeźnicy: 12 mistrzów, 16 czeladników i praktykantów. Przeciętny ich zarobek wynosił 7 srebrnych groszy na dzień.

W latach 1830, 1837, 1849, 1863 w mieście grasuje zaraza (cholera, tyfus). 25 lipca 1849 r. magistrat informuje, że od "wybuchu azjatyckiej cholery" w mieście chorowało 38 osób. Z tego 26 zmarło, 5 wyzdrowiało i 7 w dalszym ciągu się leczy. Chowano zmarłych na "cmentarzach morowych" pomiędzy Dobrzeniem a Jaksonowicami. Walka z cholerą polegała na odkażaniu domów i mieszkań przy pomocy ałunu i chlorku bielącego.

W 1860 wzmiankuje się więzienie w Oleśnicy. Nic nie wiadomo o dacie jego wybudowania, ani miejscu rozmieszczenia. Być może jest to najstarszy budynek obecnie istniejącego więzienia

12 lipca 1862 powstał Męski Związek Turnerski (Männer Turn Verein), mający na celu hartowanie ciała i ducha poprzez ćwiczenia sportowe, głównie gimnastyczne. Prekursorem tego ruchu był Friedrich Ludwig Jahn (1778 - 1852). Pierwsze zalążki ruchu powstały już w 1811 r. a w Oleśnicy w 1846 r. Członkowie ruchu sprzyjali budowie placów ćwiczeń, boisk, pływalń i sal gimnastycznych.

W 1866 r. rozpoczyna się wojna prusko-austriacka. Po raz pierwszy użyto wówczas pociągów do przemieszczania wojsk i telegrafu do łączności. W wojnie tej biorą udział wojska garnizonu oleśnickiego. Regiment Dragonów nr 8 wsławia się w bitwie pod Nachod i stąd nazwa Nachodstrasse (obecna Lwowska).

Dla bardziej już nowoczesnego rozwoju miasta ważny był rok 1868. Wtedy to Kolej Prawego Brzegu Odry (ROU) uruchomiła linię kolejową na prawym brzegu Odry: Wrocław - Oleśnica - Kluczbork i wybudowała dworzec w Oleśnicy (28.05.1868 r.). W mieście przy Gartenstrasse miała swą siedzibę dyrekcja tej kolei. Wcześniej odbywano na tych trasach podróże takim dyliżansem zwanym omnibusem.

Z Oelser Heimatkreisblatt nr 4/91

W tym też roku zniesiono trzy dawne bramy miejskie z tych stron, gdzie miasto rozwijało się szerzej. Została tylko brama Wrocławska, gdyż w tym kierunku, ze względu na podmokły teren (dawne bagna) nie można było rozwijać większego budownictwa. Miasto wtedy jakby wyszło ze średniowiecza.

W 1867 r. radnym miejskim jest Bielschowsky - członek gminy żydowskiej i potentat gospodarczo-finansowy Oleśnicy - właściciel banku, młynów i sklepów. W budynku dworca kolejowego odbywaja się koncerty muzyczne.

Oleśnica w Cesarstwie Niemieckim

W wyniku wojny prusko- francuskiej (1870-71 r.) i olbrzymiego odszkodowania jakie zapłaciła Francja - nastąpił szybki rozwój Cesarstwa Niemieckiego, które zostało proklamowane 18 stycznia 1871r. w Wersalu. Cesarstwo to dobrowolny związek dwudziestu pięciu władców i ciał rządzących (liczył 4 królów, 8 książąt z dynastii królewskich, 6 wielkich książąt i 4 książąt z rodów arystokratycznych oraz 3 senaty wolnych miast). Król Prus Wilhelm I przywdział płaszcz cesarski.

Do 1872 r. Oleśnica otrzymała połączenia szosowe z większymi miastami śląskimi. 10.11.1871 r. wybudowano odcinek linii kolejowej Oleśnica -Syców (w 1872 r. przedłużona do Wilhelmbruck - Podzamcze). W 1871 otwarto także jednotorową linię kolejową w kierunku na Milicz i dalej na Gniezno. Prawdopodobnie tej linii nie udałoby się wybudować później (gdy zamek należał do następcy tronu), bowiem leżała ona zbyt blisko zamku i parku Fasanerie.

W 1873 roku wzniesiono Kolumnę Zwycięstwa dla uczczenia zwycięstwa Niemiec nad Francją. Jest ona także związana z udziałem wojsk garnizonu oleśnickiego w tych walkach. Epitafium poświęcone żołnierzom, którzy zginęli na tej wojnie oraz wojnie z 1866 umieszczono wewnątrz kościoła.

W 1874 r. z istniejących 95 warsztatów obuwniczych wybija się mała fabryczka obuwia Gustawa Klemma, która na przełomie wieku stała się największą fabryką w Oleśnicy.

W 1870-1890 r. oprócz Elysium i budynku Strzelnicy, miejscem letnich koncertów operetkowych jest ogródek kawiarni "Bahns Anlagen" oraz sala hotelu "Pod Wielkim Elektorem".

W 1875 r. w Oleśnicy odbywa się wystawa rolnicza. Z tej okazji wybito srebrny medal (śr. 41, 8 mm) wykonanany przez G. Loos w Berlinie. 30.06.1875 uruchomiono oficjalnie linię kolejową Jarocin-Oleśnica, dzięki której rozpoczął się okres intensywniejszego rozwoju miasta. Tę datę jednocześnie przyjęto jako rozpoczęcie pracy dworca Oleśnica-Rataje.Obecny budynek dworca podobno wybudowano po II wojnie.

Nie znamy jeszcze dokładnej daty wprowadzenia odrębnej numeracji dla każdej ulicy w miejsce dawniej stosowanej numeracji ciągłej dla całego miasta. Być może, że nowe ulice już miały numerację własną.

W 1875 r. następuje kolejna reforma pieniężna. Wówczas wprowadzono dziesiętny system miar i wag, a talary zastąpiono markami (1 tal. = 3 marki) i fenigami.

W 1875 r. powołano Ewangelickie Seminarium Nauczycielskie, ale budynek szkolny wybudowano dopiero w 1879 r.

W 1876 r. uzyskuje koncesję magistratu druga w mieście apteka o nazwie "Pod orłem".

Po śmierci ostatniego z rodu Welfów - księcia Wilhelma (1884 r. - niekiedy błędnie podaje się datę 1844), dobra księstwa oleśnickiego podzielono na dwie części. Jedna, jako dobra prywatne i alodialne, tzn, dziedziczne (ok. 22 tys. ha, w tym zamek w Szczodrem oraz dobra w pow. kluczborskim), przeszły na własność najbliższego krewnego - króla saskiego Alberta (dynastia Wettynów). Druga, jako dobra lenne o obszarze 10, 5 tys ha wraz z zamkiem w Oleśnicy i Bierutowie - przekazano jako lenno książęce i uposażenie każdemu następcy tronu cesarskiego i królewskiego w Niemczech i Prusach. Odtąd zamek oleśnicki przekształcił się w rezydencję cesarskiego i pruskiego następcy tronu i w centrum zarządzania jego dobrami w tym rejonie.

Ostatni książę brunszwicko-oleśnicki Wilhelm nie zabiegał o zwiększenie roli księstwa oleśnickiego i przez 60 lat swojego panowania nie pojawił się nigdy w zamku oleśnickim. Pozostawił go w złym stanie, co napisano w publikacji oleśnickiej z 1930 r. Ale poprzez jego testament wiele cennych zabytków z zamku oleśnickiego stało się własnością króla Saksonii i potem trafiło do muzeów i bibliotek niemieckich (m.in. biblioteka zamkowa trafiła do Drezna i została w znacznym stopniu spalona podczas bombardowania miasta w 1944 r. Biblia z osobistym wpisem M. Lutra i stroną tytułową z rysunkami Lukasa Cranacha została przekazana w 1887 r. przez aktualnego wówczas następcę tronu - do muzeum Lutra w Worm lub podarowana miastu). W wyniku spadku po Welfach wiele terenów w i wokół Oleśnicy (w tym wiele wsi i folwarków) stało się własnością króla Saksonii (np. teren przylegający do obecnej ul. Słowackiego, a na podzamczu zamieszkał Królewski Leśniczy króla Saksonii zarządzający częścią lasów stanowiących własność królewską).

Krótkie kalendarium powstawania różnych budowli

Z powstałych w tym okresie budowli wymienić warto: remizę straży pożarnej (1861 r. Rysunek otrzymałem od obecnego właściciela budynku), dworzec kolejowy (1868 r.), Gazownię miejską (1868-69 r.), koszary Regimentu dragonów (1872-1875 r.), Koszary jednostki kawalerii - później Oddział karabinów maszynowych (1872 r.), rzeźnię miejską (1874 r.), fabrykę kapeluszy i filcowych pantofli, która została przekształcona w fabrykę obuwia przy ul.Kilińskiego (1874 r.), koszary Batalionu Jegrów (1876 r.), więzienie miejskie (ok. 1880, modernizacja ok. 1900 r.).

Literatura:
1. Starzewska M. Oleśnica. Ossolineum. Wrocław. 1963
2. Pięć wieków medalierstwa śląskiego. Wyd. Muzeum Śląskie w Gorlitz 1999 r. Tekst i zdjęcia F.P. Maercker
3. Oleśnica. Monografia miasta i okolic. red. Michalkiewicz S. Ossolineum. Wrocław. 1981
4. Davies N, Moorhouse R. Mikrokosmos. Kraków 2002
5. Kulak T., Mrozowicz W. Syców i okolice od czasów najdawniejszych po współczesność. Wrocław-Syców. 2000
6. Historia Śląska. pr. zbior. pod red. Marek Czapliński. Uniwerytet Wrocławski. Wrocław 2002
7. Mrozowicz W. Krypta wirtemberska w kościele zamkowym w Oleśnicy. Oleśnica-Wrocław 2004
8. Das Buch der Stadt Oels in Schlesien / hrsg. vom Magistrat der Stadt Oels in Schlesien anläßlich des 675jährigen Stadtjubiläums. Bearb. vom Schlitzberger. - Berlin: Dt. Bibl, 1930.
9. Drożdżewska A. Życie muzyczne w Oleśnicy w XIX w. Praca magisterska. Wrocław 2004
10.Messerschmidt E. Aus vergilbten Oelser Blätter berichtet. Oelser Heimatkreisblatt s.14. Nr 6; 8/94.
11. Mrozowicz W., Wiszewski M. Oleśnica od czasów najdawniejszych po współczesność. Atut Wrocław 2006
12. Fras Z. Dzieje Gminy Długołęka. Profil. Wrocław 1998

http://www.gca.ch/Genealogie/Oels/Seite_Braunschweig_Oels.htm
http://de.wikipedia.org/wiki/Friedrich_Wilhelm%2C_Herzog_von_Braunschweig
http://www.2hap.org/Geheime-Gesellschaften/ http://www.histofig.com/history/empire/articles/divers_008_de.html
http://www.dhm.de/ausstellungen/bildzeug/qtvr/DHM/n/BuZKopie/raum_17.07.htm
http://www.szczodre.net/historia.php
http://www.um.olawa.pl/index.php?iddb=napoleon

Notatki:

Duchess Friederike von Wuerttemberg-Oels
Born 1 August 1751 Oels
Died 4 November 1789 Breslau
Married 6 September 1768 Breslau
Friedrich August, Duke of Brunswick-Wolfenbuettel-Oels, son
of Karl I, Duke of Brunswick-Wolfenbuettel and Princess
Philippine Charlotte of Prussia
Born 29 October 1740 Wolfenbuettel
Died 8 October 1805 Weimar

Carl Maria von Weber - Ab 1806 war er bis ins Frühjahr 1807 Musikintendant am Hof des Herzogs Friedrich Eugen Heinrich von Württemberg-Oels in Carlsruhe

Bardzo ciekawa książka o zyciu miasta w trakcie wojny 1813 r. http://www.alt-damm.neostrada.pl/strony/E.Fritz.html

Mundury wojsk Brunszwicko-oleśnickich:
http://www.grosser-generalstab.de/tafeln/knoe01/knoe01_32.html
http://www.grosser-generalstab.de/tafeln/knoe01/knoe01_33.html

Wilhelm SANDER (1766-1836)
Niemiecki grafik, urodzony we Wrocławiu, zmarł w Oleśnicy. Kształcił się w akademii berlińskiej, wykonywał grafiki (miedzioryty i litografie) wg autorów niemieckich i obcych. Były to najczęściej widoki architektury, pejzaże, portrety znanych osób. m. in. Friedrich August von Braunschweig