Pod pojęciem Park zamkowy należy rozumieć elementy parkowe (drzewa, rośliny, alejki, stawy i budowle parkowe) znajdujące się na południowej i wschodniej stronie zamku. Obecnie on faktycznie nie istnieje, chociaż niekiedy ta nazwa jest nanoszona na plan miasta. Park ten powstał po objęciu księstwa przez Wirtembergów. Prace właściwe rozpoczęto w 1702 r. Wtedy to po stronie południowej wybudowano budynek oranżerii i założono ogród (Lustkunst - zapewne w stylu francuskim) - podobny do tego w Szczodrem). Chyba wówczas także przebito w skrzydle południowym bramę prowadzącą do ogrodów.

Należy odróżniać ten park od obecnie istniejącego parku przy ul. Wały Jagiellońskie, noszącego wcześniej nazwę Fasanerie. Został on założony w okresie rządów księcia Karola II Podiebrada, który zasadził w nim niektóre krzewy i rośliny egzotyczne, m.in. krzewy kakaowe.

Park zamkowy w okresie swojego początkowego istnienia obejmował tylko teren bastionów zamkowych. Potem przez bastion południowo-zachodni została przeprowadzona droga (z mostem zwodzonym przez staw zamkowy) do kawiarni (Lusthaus) Monplaisir (i innych budynków gospodarczych związanych z zamkiem - m.in. pralni). Wtedy powstała możliwość rozszerzenia parku na drugi brzeg stawu i rozmyte brzegi bastionów. W okresie Brunszwików zamiast mostu zwodzonego wykonano groblę przez staw, która podzieliła go na dwa stawy. Sytuację tę z przełomu XVIII i XIX obrazuje poniższy wycinek mapy.

Przy końcu XIX w. park zamkowy obejmował swoim zasięgiem tereny pokazane na rys. 2. Potem wraz z osuszeniem zachodniego stawu i być może koniecznością budowy ul. Wałowej, pozostały staw częściowo osuszono a rzekę Oleśnicę w tym miejscu uregulowano i puszczono poprzez jedno koryto.

Rys. 2.  Teren obejmujący Park zamkowy. Kolorem zielonym pokazano obszar parku po
ok. 1906 r. tj. osuszeniu stawu zachodniego i uczynienia z niego książęcego ogrodu warzywnego.
Kolorem czerwonym pokazano później osuszone tereny (pozostawiono koryto rzeki Oleśnicy)
a niebieskim - inny staw, który mógł powstać w późniejszym okresie (raczej pomyłka autora mapki w książce K. Bimlera).

W 1928 r. już nie było żadnego stawu, co wynika z poniższej mapy. Teren obecnego stawu przy ul. Kruczej oznaczony jest jako łąka. Ale łąka podmokła, skoro na niej zimą urządzano lodowisko (teren był zalewany poprzez przymknięcie zastawki na rzece).

Park nie posiadał stałych murowanych budowli (wykonano ogrodzenia na podmurówce ceglanej). Grota wybudowana na poziomie dna fosy wschodniej u podnóża bastionu to najprawdopodobniej pozostałość parku w stylu angielskim z ok. 1780 r.

Pozostałe budowle to drewniane werandy i grzybki. Także mostek łączący obie części stawu był najprawdopodobniej drewniany. Najwcześniejsze zdjęcie parku pochodzi z 1899 r.

Rys. 4. Widok na zamek z parku (1899 r.). Widoczny jest końcowy odcinek rury poprzez którą zrzucano nieczystości zamkowe do stawu. Obok z lewej strony znajdował się drewniany grzybek. Kępy drzew porastają byłe bastiony zamkowe.

Rys. 5. Widok na podzamcze po osuszeniu stawów. Widoczna szklarnia stojąca na miejscu stawu zachodniego i ponad
nią na zboczu wału widoczne białe (betonowe?) ogrodzenie Bellevue

Rys. 6. Przedzamcze z 1908 r.  Jeszcze wówczas przedzamcze stanowiło źródło siana

Rys. 7.  Nowe rozwiązania ogrodnicze na podzamczu (po 1905 r.)


Rys. 8.  Nowe zasadzenia i alejki przy wschodnim skrzydle zamku (po 1905 r.)

Rys. 10. Jeden z kilku "grzybków" znajdujących się na terenie parku zamkowego