Jesienny widok Domu Wdów z okresu sprzed 1939 r.

Z lewej strony domu, przy ulicy, widoczny mały XVIII wieczny portal umożliwjający wejście na jego podwórko i pokazywany na innych widokówkach. Z prawej ul. Kościelna i widoczny dom o nr 9 i 10.

Zdjęcie z ok.1910 r. Z lewej widoczny nieistniejący już budynek nr 11, pełniący do 1923 r. rolę starostwa.

Kolorowe zdjęcie Domu Wdów. Widokówka ze zbioru J. K.


Barokowy portal i obramienia okien. Nad drzwiami, niewidoczna w cieniu, kuta krata pochodząca z czasów budowy budynku.

Zdjęcie sprzed modernizacji budynku przeprowadzonej po 1910 r.
Widoczne jeszcze małe okienka na mansardzie. Po modernizacji tam urządzono pokoje mieszkalne z dużymi oknami,
widocznymi na powyższych widokówkach.

Wbrew temu co pisano dotychczas - Dom Wdów nie był podwyższany o piętro w XIX w., gdyż zawsze był piętrowy. Wynika to z poniższego rysunku F.B. Wernera z ok. 1750 r. Czyli na początku XX w. dodano jedno mieszkalne piętro na istniejącej mansardzie. Nie wiadomo kiedy zamieniono dach na mansardowy.

Dom Wdów na pierwszym planie wg F.B. Wernera.
Widać, że jest piętrowy.

Widoczny pomnik Bismarcka został w 1944 r. zdjęty na przetopienie.

Budynek w czasie działań wojennych został spalony. Poniżej pokazano jego stan w 1955 r.

Dom Wdów od wewnątrz. Autor nieznany	Dom Wdów od zewnątrz. fot. J. Jaworski. DŻS.

Odbudowa wnętrz. Ze zbioru S. Kokota.

W latach 1960-1965 został odbudowany i wnętrze adaptowano dla potrzeb szkoły muzycznej. Mury i tynki zostały odrestaurowane, a dach odtworzony. W wyniku tych poczynań zewnętrzne bryły są wierne pierwowzorowi, natomiast wnętrze jest całkiem nowe i nie odpowiada dawnemu układowi. Portal i obramienia okien są oryginalne, za wyjątkiem stolarki, która także spłonęła. Jest to prawdopodobnie najstarszy i jedyny dom mieszkalny, który dotrwał do naszych czasów i został odbudowany. Niżej pokazano jego obecny widok.

Widok z lat 70-ych. Ze zbioru S. Kokota.