Identyfikacja kolejnego odcinka muru miejskiego

Na planie z książki K. Bimlera widoczny jest końcowy odcinek obu murów dochodzących do fosy zamku.

Na rysunku: 1- fosa zamkowa; 2 - mur miejski kurtynowy; 3 - mur miejski parkan

Obecnie mur kurtynowy (na odcinku pokazanym na rysunku) nie istnieje. Został rozebrany najprawdopodobniej jeszcze przed wojną. Mur-parkan (lub mur oporowy) istnieje być może na całej długości, lecz jest wykorzystany jako boczna ściana budynków. Więcej o tej konstrukcji napisano przy opisie Zwingera.

Być może, że końcowy odcinek muru-parkanu istnieje jako fundament kilku garaży. Jednak dają się zauważyć jego elementy pokazane na poniższym zdjęciu.

Elementy końca muru kurtynowego i parkanu widoczne z obecnego dna fosy zamkowej.
1 - Mur-parkan; 2 - Przypora muru-parkanu; 3 - Odcinek poprzecznego połączenia parkanu i muru kurtynowego, z łękiem otworu przepustowego

Widok łęku w zakończeniu muru łączącego mur kurtynowy z parkanem

Łęk po odsłonięciu przez zespół archeologów z Pracowni Archeologiczno - Konserwatorskiej
Edwarda Drużyłowskiego. Widać, że pod nim był przepust (otwór) dla zmniejszenia ciężaru muru w fosie.
Najprawdopodobniej podobne otwory były także na końcu muru kurtynowego i parkanu

Odsłanianie przypory spod nasypu

Tak mógł wyglądać koniec muru miejskiego (przy wejściu do fosy zamkowej)
w połowie XIX w. Odstęp pomiędzy oboma murami (kurtyną i parkanem)
wynosił do ok. 6 m, wysokość parkanu ok. 3 m. Wysokość kurtyny ok. 7- 8 m (kolaż autora)

Tak mógł wyglądać koniec muru - parkanu i kurtynowego w połowie XIX w. (kolaż autora).
Obok widoczny budynek dawnego młyna wodnego na rzece Oleśnicy

Literatura
Sondażowe badania archeologiczno-architektoniczne niezbędne do realizacji projektu zagospodarowania terenu podzamcza w Oleśnicy (VI-VII 2005). Pracownia Archeologiczno-Konserwatorska. Wyk. Edward Drużyłowski, Czesław Lasota, Andrzej Legendziewicz, Marek Nienałtowski. Wrocław 2005.

Bimler K. Die schlesischen massiven Wehrbauten, t. 3: Fuerstentum Oels, Wohlau. Breslau. 1942